Faruk Akkurt

Yıllar geçiyor, hayat durmaksızın akıyor, yazılan kaderi yaşıyoruz gibi düşünüyoruz çoğu zaman. Oysa ki tamda öyle değil aslında. Tecrübe dediğimiz şey burada karşımıza çıkıyor tam olarak. Daha önce yaşadıklarımız, deneyimlediklerimiz, bu yaşantıların bize hissettirdikleri, verdiğimiz tepkiler, canımızın acıması, hoşumuza gitmesi bizi sinir etmesi hepsi ama hepsi bir tecrübe. Biz butecrübelerle yeniden karşılaştığımızda verdiğimiz tepkiler bizi…

Bir çift gözün arkasından bakar gibi Bir sevgiliye el sallar gibi Bir Annenin Vedası, Bir çocuğun güle güle demesi gibi Bakar kalırsın bazen bir Şehre. Kimse anlamaz seni; ne hissettiğini ve neler gördüğünü o bir bakışta. Bakar kalırsın… Bazen bir minareye bazen bir cami avlusuna bazen de bir kaldırım taşına. O an durur hayat senin…

Annesinden ayrılırken ağlayan bir çocuk gibi önce karnımızda kelebekler uçuşur. Sonra gözlerimiz biraz buğulanır, burnumuzun direği sızlar ve en zoru kalbimizde bir sızı başlar. Sanki içerden bir damarımızı dışarı çıkarıp geride bıraktıklarımızın eline verip yola sürmüşler bizi. Yol uzadıkça acımız da uzar. Yol uzadıkça damarlarımız daralır içimiz daralır da aklımızdan çıkmaz bir türlü geride bıraktıklarımız.…